Konkurs rzeźbiarsko-architektoniczny na Pomnik Upamiętniający Wypędzenia Wielkopolan w Czasie II Wojny Światowej zlokalizowany w parku im. Marcinkowskiego w Poznaniu.
Współautor
Wystawa pokonkursowa – 2018 r.
Ideą formalną, treściową i znaczeniową pomnika jest stworzenie „poczucia pustki” w przestrzeni, która pozostaje po odejściu rdzennych mieszkańców. Mury wnętrza, meble pozostałe po domownikach, nawet pusta buda dla psa, stanowią personalizację dramatycznych wydarzeń zorganizowanej akcji okupanta – deportacji Wielkopolan. Aby uniknąć patosu i monumentalizacji formy pomnikowej użyto przeskalowanych elementów wyposażenia wnętrza obrazując dramatyczną prozę tych wydarzeń. Symboliczny kształt psiej budy uzmysławia emocjonalne cierpienie ludzi i zwierząt brutalnie deportowanych ze swoich siedzib. Wieloelementowa kompozycja bryły pomnika jest wynikiem powiązania jej bezpośrednio z rzutem pozostałości schronu z czasu II wojny światowej. Mury fundamentowe poszczególnych brył rzeźbiarskich wyznaczone są poza obrysem rzutu zabudowy schronu.
Rozwiązanie przestrzenne oparte jest na kompozycji trzech elementów:
1. Dominanty przestrzennej rzeźby pomnikowej na górnym poziomie istniejącego wzniesienia.
2. Powiązania komunikacyjnego z otaczającymi ciągami pieszymi oraz stworzenie na dwóch poziomach placu dla organizowania uroczystości.
3. Czytelnego zaznaczenia pozostałości schronu, który po rewitalizacji może zostać udostępniony zwiedzającym i stanowić również przestrzeń dla muzealnej ekspozycji związanej z deportacją. Przekrycie fragmentu wejścia szklanym dachem, zapewnia w wejściu dzienne światło, a w nocy stanowi atrakcyjną płaszczyznę świetlną uzupełniającą iluminacje pomnika.
Do realizacji projektowanej kompozycji przestrzennej proponuje się użycie materiałów: betonu architektonicznego, kostki z granitu „Strzegom” oraz stali brązowej patynowanej lub cortenowej.
